over de auteur Nicky Silver
Dat een leitmotiv als het obsessioneel nastreven van contradictorische verlangens tot wel erg excentriek theater kan leiden, hebben ze begin jaren '90 in het Amerikaanse off-Broadway circuit geweten. De spraakmakende toneelauteur Nicky Silver onderwerpt diepmenselijke gevoelens aan extreme impulsen, en stelt de relativiteit van gangbare waardepatronen op groteske wijze aan de kaak. Zelf zegt de hippe theaterdandy hierover: "Ik probeer in alle bescheidenheid mijn verhalen op een zo interessant mogelijke manier te brengen. Voor mij zijn ze niet aanstootgevend, maar dat komt waarschijnlijk omdat ze zéér aanstootgevend waren toen ik 15 jaar geleden voor het theater begon te schrijven ."
Nicky Silver werd geboren op 12 maart 1960 in Philadelphia, waar hij opgroeide in een joodse middenklasse-familie. Zijn vader was van beroep kredietmakelaar, zijn moeder was vertegenwoordigster in farmaceutische producten. Het vrijwillige engagement van moeder Silver in de telefonische zielenzorg vormde voor zoon Silver in zijn latere stukken een belangrijke inspiratiebron voor het op de korrel nemen van deze Amerikaanse blanke bevolkingslaag.
In een retrospectieve reflectie over zijn leven verklaart hij, niet ontdaan van enige zelfspot: "Als kind en adolescent stond ik helemaal onderaan de voedselketen. Ik had de gestalte van een zeppelin, ik was echt vet, en ik was homoseksueel - geen bijzonder aangename combinatie voor een middelbare scholier in Philadelphia."
Zijn leven nam een ingrijpende wending toen hij op de prodigieuse leeftijd van 17 jaar zich inschreef voor de opleiding 'experimenteel theater' aan de New York University. Reeds op jonge leeftijd was hij bezeten door theater: "Ik heb altijd geweten dat ik m'n weg wilde maken in het theater, maar voor m'n 20e had ik er geen idee van dat het als toneelauteur zou zijn."
Dat inzicht verwierf hij toen hij zich realiseerde dat hij als acteur slechts beperkte kansen had op de arbeidsmarkt.
"Ik keek rondom mij en zag dat er duizenden zeer getalenteerde acteurs rondliepen, maar slechts vijf of zes écht getalenteerde schrijvers. Dat leek destijds dé manier om binnen te geraken. Ik vond dat er zoveel stukken bestonden die de middelmaat niet overstegen, het grootste deel eigenlijk. Als ik er dus in zou slagen een stuk te schrijven dat een beetje beter was dan middelmatig, zou ik een carrière kunnen hebben."
Hoewel Silver in de periode na zijn afstuderen menig off-off-Broadway theater aandeed met de vele stukken die hij met een onstuitbaar tempo produceerde en ensceneerde, kreeg hij niet de erkenning die hij ondertussen wel heeft gekregen. Uit deze vroegste periode stammen onder andere My Marriage to Ernest Borgnine en Fat Men in Skirts.
Door het weinige slapen, zijn dieet van salades en citroenlimonade en zijn rookverslaving ondergaat de extravagante toneelscenarist als het ware een transformatie naar een 'Thin Man In Skirts': om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien, werkte Nicky Silver als vertegenwoordiger van kleding in grootwarenhuizen als Barney's en Macy's, en als kelner in de lokale horeca.
Deze activiteiten zou hij nog moeten volhouden tot 1991, wanneer hij doorbrak met de opvoering van Fat Men in Skirts, een excentrieke zwarte komedie over de liefde tussen een moeder en haar zoon, die als enige overlevenden van een vliegtuigcrash op een onbewoond eiland worden overgeleverd aan de natuur en aan hun instincten. Dit succesverhaal werd onmiddellijk gevolgd door het soapachtige familiedrama Raised in Captivity. Zijn carrière kwam pas echt op kruissnelheid toen uiteindelijk ook de critici overtuigd waren geraakt van zijn kunnen en David Richards, journalist van The New York Times, naar aanleiding van de première van Pterodactyls (1993) schreef: "Maybe it's time to start taking the playwright Nicky Silver seriously." Door datzelfde dagblad wordt hij later nog omschreven als "New York's newest wonderchild, fast-talking 35 year old Nicky Silver - a cause to celebrate", en sleept hij nominaties voor verschillende awards in de wacht. Het Amerikaanse publiek onthaalde zijn werk enthousiast en met volle zalen in Boston, Los Angeles en Denver. Zo verging het ook zijn volgende creatie The Food Chain, die in première ging in 1995 in het New Yorkse West Side Theatre en genomineerd werd door The Outer Critics Circle Award for Best Off-Broadway Play. Zijn meeste recente stuk is Fit To Be Tied, een heerlijk eigenzinnige komedie over een verrassend liefdespaar.
"De mensen nemen altijd aan dat ik een erg onevenwichtige jeugd heb gehad, maar eigenlijk is dat niet waar. Wat iemand een schrijver of een kunstenaar maakt, is de abnormale neiging om het kleinste probleem op te blazen tot de grootste tragedie. Mensen vragen mij ook altijd of mijn ouders niet geschokt zijn als ze worden geconfronteerd met de ouders uit m'n stukken. Nee, maar mijn moeder is altijd aangedaan van de manier waarop ik haar moeder weergeef."
Silvers artistieke keukengeheim lijkt te schuilen in een ideale dosering van komische absuriditeiten en harde waarheden. Binnen een woelige mix van theatrale genres — sitcom, absurd theater, sociale satire — komen thema's aan bod als kannibalisme, incest, overspel, AIDS, moord, schuld en vergelding.
naar boven
|
